De waarde van tragiek

Terwijl ik luisterde naar het nummer Lost van Anouk, realiseerde ik me dat ik me al vrij lang niet meer verloren voel. Maar dat ik het soms wel een beetje mis, die tragiek van een te ingewikkeld leven.

Ik schreef al eens eerder dat Anna nogal een dramaqueen kan zijn, maar dat heeft ze niet van een vreemde. Af en toe vind ik het heerlijk om een beetje te zwelgen, met name toen ik net op mezelf ging wonen. Het klinkt een beetje vreemd, maar ergens hoopte ik stiekem wel een beetje dat alles in elkaar zou vallen ofzo. Waarschijnlijk beïnvloed door teveel GTST in mijn jeugd, hoopte ik soms dat ik zou worden getroffen door zoveel tragiek dat mijn ‘masker’ af zou vallen, mijn wereld in zou storten en ik mezelf kon zijn, zonder het gevoel te hebben iets kwijt te kunnen raken. Met niks te verliezen.

Maar het liep anders, met een beetje geluk en een ‘goede kop’, waardoor ik nooit echt in de problemen ben gekomen. En hoewel ik daar natuurlijk erg blij mee ben, mis je daardoor ook wel iets: rauwheid. Die doorleefdheid van Johnny Cash met Hurt.

Dramatische mensen – die hun levens vaak zelf erg moeilijk maken – lijken me gevoeliger, verloren, kwetsbaarder. Ze hebben elkaar meer nodig, hebben hechtere vriendschappen en diepere emoties. Denk ik. Ik heb dat niet. Ik heb gezellige mensen met humor en ambities om me heen. Niet mensen waarmee ik servies kapot gooi. Dat deed ik voor het laatst (expres) toen ik 19 was.

En dat is niet per se erg, maar soms mis ik het wel: diepere gesprekken, emotionele uitbarstingen, dramatische toestanden. Zoals wanneer er iets ergs gebeurt. Als er iemand sterft. Die mooie avond die ik doorbracht met m’n oma nadat mijn opa was gestorven en ik bij haar logeerde. Die dierbare momenten met m’n moeder toen haar grote liefde net was overleden.

Tragiek verbind. Ineens is niets meer zo belangrijk als de emoties en de verbondenheid. Plotseling zijn relaties, liefde en compassie alles wat je nog hebt.

En hoewel ik echt heel blij ben dat ik zoveel geluk heb gehad dat iedereen nog leeft en gezond is, soms koester ik het beetje tragiek dat we hebben. Want eigenlijk hebben we best wel eens tragiek, alleen beleven we het niet zo meeslepend. Realistischer.

Behalve Anna dan. Die is nog kwetsbaar, angstig en verdrietig. Haar leven stort zo nu en dan in als iemand haar ‘verkeerd’ heeft aangekeken. En juist in die tragische momenten hou ik meer van haar dan ooit.

De waarde van tragiek…

Zou jij stiekem ook wel een tragisch, rauw leven willen hebben?

4 gedachten over “De waarde van tragiek

  1. Wauw, wat heb je dat mooi omschreven! Ik denk dat je door tragiek de alledaagse, gewone dingen en relaties met mensen juist meer kan waarderen. Zonder schaduw geen licht.

    Ik herken mezelf namelijk wel een beetje (en mijn dochter al helemaal!) in jouw omschrijving van een dramatisch persoon en heb ook wel het nodige op mijn bordje gekregen. Daardoor ben ik nu waarschijnlijk saaier en huiselijker dan ooit en volkomen tevreden. Geen hang meer naar groots en meeslepend leven, ik lijk soms wel 80. 🙂

  2. Voor veel mensen met sterke en wisselende emoties is het leven vaak niet gemakkelijk. Het brengt ook veel instabiliteit met zich mee.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

%d bloggers liken dit: